Aktualność

14
stycznia 2021

 

13 stycznia 1650 roku król Jan Kazimierz II nadał prawa miejskie dla Wejherowa. Miasto otrzymało nazwę Wejheropolis. Od tego znaczącego wydarzenia minęło już 371 lat.

 

Wejherowo było jedynym w ówczesnych Prusach Królewskich miastem prywatnym i ostatnim osadzonym na prawie chełmińskim. Przywilej królewski określał uprawnienia samorządu miejskiego oraz sposób wyboru władz Wejherowa. Król określił również kto może zostać obywatelem miasta. Wejherowianinem mógł zatem zostać mężczyzna, chrześcijanin bez względu na narodowość. Jednak za ten przywilej musiał zapłacić 10 złotych polskich. Z racji ustanowienia praw miejskich jego mieszkańcom zapewniono zwolnienie na 30 lat z wszelkich opłat, ciężarów i kontrybucji na rzecz skarbu państwa. Przywilej królewski przyznawał też prawo organizacji w mieście czterech jarmarków dorocznych oraz dwóch jarmarków tygodniowo. Ponadto miasto uzyskało prawo zakładania różnych cechów (prócz piwowarskiego), bractw, stowarzyszeń oraz zgodę na używanie przez władze miasta czerwonego wosku do wyciskania pieczęci.

Monarcha ustalił również herb miasta. Na niebieskim polu pojawił się biały krzyż rycerzy maltańskich otoczony zielonym wieńcem wawrzynowym. W środku krzyża znajduje się czerwona róża. Kolor błękitny symbolizuje wierność Bogu i królowi, jest też kolorem morza, z którym był związany ród Wejherów i Wejherowo. Barwa biała jest symbolem uczciwości, wierności tradycji i religijności, z której słyną Kaszubi.

Biały krzyż maltański przypomina o duchowej więzi między Wejherowem a Jerozolimą, do której nawiązuje Kalwaria Wejherowska. Czerwona róża jest symbolem Męki Pańskiej przedstawionej w cyklu kaplic kalwaryjskich, jest również nawiązaniem do herbu fundatora, w herbie Wejherów widniały bowiem trzy czerwone róże.